To nie będzie miły wpis. To będzie wpis o przemocy, której często nawet nie rozpoznajemy, bo lubi się kryć pod tradycją, przyzwyczajeniem i językowym automatem.

Gdy wchodzimy w przestrzeń przemocy domowej, nasza uwaga skupia się na człowieku. Rzadko myślimy o kimś jeszcze. O kimś, kogo system formalnie… nie widzi. Mam tu na myśli zwierzę.

Ten tekst to pewna forma buntu. Między innymi przeciwko kulturze, która odmawia żałoby, bo „to tylko zwierzę”.

Nie musimy mówić wspólnym językiem, by przyznać komuś godność. Być może właśnie to jest największy test człowieczeństwa – czy potrafimy uznać wartość istnienia, które nie przypomina nas w żadnym aspekcie?

W sieci zawrzało. „Koniec z łańcuchami!” ogłosili politycy, a media – jak mantrę – powtórzyły to hasło. Ale czy naprawdę wolność psów w Polsce zyskała nową definicję, czy po prostu… zmieniła opakowanie?