Opowiem Wam na początku krótko pewną historię. Było sobie miejsce, do którego trafiło bardzo dużo zwierząt. Miejsce, które w teorii miało być bezpiecznym, a w praktyce stało się początkiem długiego znikania. Z oczu. Z kontroli. Z odpowiedzialności.

To nie będzie miły wpis. To będzie wpis o przemocy, której często nawet nie rozpoznajemy, bo lubi się kryć pod tradycją, przyzwyczajeniem i językowym automatem.

Gdy wchodzimy w przestrzeń przemocy domowej, nasza uwaga skupia się na człowieku. Rzadko myślimy o kimś jeszcze. O kimś, kogo system formalnie… nie widzi. Mam tu na myśli zwierzę.

Ten tekst to pewna forma buntu. Między innymi przeciwko kulturze, która odmawia żałoby, bo „to tylko zwierzę”.

Nie musimy mówić wspólnym językiem, by przyznać komuś godność. Być może właśnie to jest największy test człowieczeństwa – czy potrafimy uznać wartość istnienia, które nie przypomina nas w żadnym aspekcie?